بوی یاس

...یکی از آن مجالس که امام صادق (علیه السلام) فرمود: سه مجلس هست که خدا از آن مجالس خشمگین است و نقمتش را بر اهل آن مجلس می­فرستد، پس شما به آنها نروید‍! با این­ها ننشینید! با این­ها رابطه برقرار نکنید! این مجلس است: « ... وَ مَجلِساً ذُکِرَ أَعدائُنا فیه جَدید وَ ذُکِرَنا فیهِ رَثٌّ» مجلسی که دشمنان ما جدید شمرده­ می­شوند. یعنی آن کسانی که با روش ما سر ناسازگاری دارند، روششان جدید تلقّی شود. در جاهایی که به کسانی که با روش ما مخالفند، متجدّد می­گویند، نباشید. اعداء ما در آنجا جدید خوانده می­شوند. می­گویند: این­ها نوآورند، روشنفکراند. «وَ ذَکَرَنا فیهِ رَثّ» ما را رثّ می­دانند. رَثّ یعنی کهنه؛ از ما، بعنوان "کهنه" یاد می­کنند. آقا! این روشنفکر است، آن سنت­گراست.

می­گویند: آقا این حرف­ها کهنه شده! قدیمی شده، این­ها واپس­گرایند! اُمُّلَند! مُرتجعند! سنّت­گرایند! کسی که مخالف آنهاست را می­گوید روشنفکر است. متجدّد است.اگر غیر از این حرف­ها در مناقب اهل بیت هیچ چیزی نبود، کافی بود. کأَنه امام صادق (علیه السلام) امروز من و تو را دارد می­بیند. آن موقع بحث تجدّد و این حرف­ها نبود. یک روز می­آید که روش و سنّت الهیّه انسانیّه می­شود: کهنه­گرایی، واپس­گرایی؛ و نظرات مقابل آنها می­شود: نوآوری، روشنفکری، تجدّد. از این شعارهای حیوانی، نهراسید! بدبختی این است که به اینها می­گویند: روشنفکر! روشنفکر نیست. تاریک­فکر است. اگر روشن بود، اقلاً انسانیت خودش را می­دید. یعنی آن ندای درونی خودش را می­شنید...