وي گـوهر درج عـزّ و تـمكين
                
اي دخـتر عـقل و خـواهر دين
اي عـلم و عـمل مـقيم كـويت

   
عـصمت شـده پـاي بند مـويت
هـمشيره مـاه و دخت خـورشيد

 
اي مـيوه شـاخسار تـوحيد
فــرخــنده نگــين خـاتميّت

 
وي گــوهر تــاج آدمــيّت
پس تـخت تـرا بـقم نشـا ندند

 
شـيطان بخاطب " قم " بـرانـدند
ناموس خداي جـايش اينجا ست

   
كاين خانه بهشت و جاي حوّ است
زين خـاك كه چشـمه حـياتست

 
انـدر حـرم تـو عـقل مـاتست
جاني است كه در تن جهان ا ست

 
جسمي كه در اين زمين نهان است
عكسـي بود از قـم و خراسـان

 
ايــن مــاه مـنير و مـهر تـابان
مشكاه صفت به اين دو مـصباح

 
ايــران شـده نـور بخش ارواح
حق داند و وصف عرش و كرسـي

 
از ايـن دو حـرم دِلا چه پرسي
 
محتاج تر از همه " وحيدي " است